Język angielski ma wiele odmian, a najbardziej to oczywiście akcent brytyjski i amerykański. Czym się różnią dwa najpopularniejsze rodzaje języka angielskiego? Przedstawiamy różnice między akcentami i podpowiadamy, którego warto się uczyć!
Język angielski to obecne lingua franca, którego chętnie się uczymy, jednocześnie poznając kulturę. Wiele osób rozpoczynających naukę angielskiego staje jednak przed dylematem, którego akcentu się uczyć.
Zastanawiają się przede wszystkim, czym różnią się akcent brytyjski a amerykański, które oprócz innego brzmienia wykształciły więcej zmian. Do tego oba te akcenty dzielą się na pomniejsze, lokalne odmiany. Jak to wszystko ogarnąć? Tłumaczymy!
📌 Poznaj też różne rodzaje języka hiszpańskiego.
Akcent brytyjski: odmiany
✅ Received Pronuncation
Ogólny akcent brytyjski nazywa się Received Pronunciation lub angielskim Królowej (Queen’s English). Chociaż dzisiaj jest to typowy akcent brytyjski, pochodzi z języka wyższych sfer, którym porozumiewano się „na salonach”. To najbardziej znany brytyjski akcent.
✅ Cockney
Cockney to z kolei akcent kojarzony z klasą robotniczą, który najczęściej usłyszymy w Londynie. Poza lekko odmiennym brzmieniem jego najciekawszym elementem jest tzw. „rhyming slang”.
Cockney w dużej mierze operuje na frazach rymujących się ze słowem, które ma się na myśli. Czyli na przykład zamiast słowa „road” usłyszymy „frog and toad”. Do tego slang jest bardzo bogaty w tego typu wyrażenia, więc nieprzygotowany obcokrajowiec nie ma szans.
✅ Yorkshire
Yorkshire to z kolei popularna lokalna odmiana brytyjskiego akcentu, która nie odróżnia się od niego tak znacząco, jak Cockney. Wymowa poszczególnych głosek czasami przypomina Received Pronunciation.
Wymaga jednak więcej ćwiczeń wymowy. Różnice pochodzą głównie z lokalizacji, jako że Yorkshire było historycznie bardziej wyeksponowane na germańskie wpływy.
Dowiedz się, co powoduje zmiany w języku.
Akcent amerykański: odmiany
General American
Akcent amerykański jest z kolei tą odmianą języka angielskiego, której najczęściej się uczymy. Ze względu na gigantyczny wpływ kulturowy amerykański angielski jest znany na całym świecie, nawet w dawnych brytyjskich koloniach. W porównaniu do akcentu brytyjskiego wielu osobom amerykański akcent wydaje się prostszy do opanowania.
✅ Southern
Tak jak Cockney jest ciekawą odskocznią dla brytyjskiego akcentu, tak Southern odbiega od amerykańskiego angielskiego. Południowe stany, takie jak Alabama czy Kentucky do dzisiaj posługują się akcentem Southern.
Jego najważniejszym elementem jest tzw. „drawl”, czyli przeciąganie samogłosek. Charakterystyczny południowy zaśpiew brzmi więc na przykład nie „head” z krótkim „e”, ale „hay-id”, przypominającym polskie „j”.
Boston
Równie fascynujący jest bostoński akcent, który ogranicza się do Bostonu i jego najbliższych okolic. Przede wszystkim skraca się w nim całe frazy do pojedynczego wyrazu. Na przykład, zamiast „How are you?” usłyszymy „Hahwahya?”.
W bostońskim akcencie litera „r” zostaje zastąpiona literą „h”, samogłoski wymawia się z charakterystycznym pogłosem, a wiele spółgłosek się pomija. Jakby tego mało, popularny jest także bostoński slang upraszczający nazwy codziennych przedmiotów. Kierunkowskaz? Nie „turn signal”, ale „blinkah”.
Akcent brytyjski a amerykański: różnice
✅ Długość samogłosek
Akcent brytyjski i amerykański różnią się przede wszystkim wymową. O brytyjskim akcencie mówi się, że jest „okrągły” lub „przeciągnięty”. Za to wrażenie odpowiada przede wszystkim charakterystyczne przedłużanie samogłosek.
Sprawia ono wrażenie powolniejszego, bardziej formalnego tonu wypowiedzi niż szybkie, skrótowe mówienie z amerykańskim akcentem.
✅ Pisownia wyrazów
Różny jest także zapis poszczególnych wyrazów, a co za tym idzie — wymowa. Brytyjski akcent będzie brzmiał „recognise”, ale amerykański „recognize”. Jedna litera wydaje się drobną zmianą, ale jest wyraźnie słyszalna w wymowie.
Dotyczy to nie tylko czasowników. „Colour” czy „favourite” napiszemy z brytyjskim akcentem, ale „color” czy „favorite” to uproszczone, amerykańskie wersje.
✅ Słownictwo
Jedną z najbardziej kojarzonych różnic między akcentem brytyjskim a amerykańskim jest słownictwo. W zdecydowanej większości się pokrywa — w końcu to wciąż język angielski — ale istnieje kilka zabawnych wyrazów.
Na przykład amerykańskie „chips” to spolszczone czipsy, ale brytyjskie „chips” oznacza frytki. Brytyjczyk na czipsy powie „crisps”, podczas gdy po amerykańsku „burn to the crisp” oznacza „spalić na popiół.” Podobnych przykładów są dziesiątki.
✅ Wymowa liter "t" i "r"
W obu akcentach najwięcej problemów sprawiają dwie litery. W brytyjskim akcencie funkcjonuje tzw. „glottal stop”, czyli pomijanie litery „t”. Słynne brytyjskie „water bottle” właśnie dlatego brzmi „bo-el-of-wa-e” dla nie-Brytyjczyków.
Amerykański akcent stawia z kolei na tzw. „r-retaining”, czyli wyraźną wymowę litery „r”. Wciąż nie jest to tak wyraziste brzmienie jak polska wymowa, ale przykładowe słowo „sport” w obu akcentach brzmi zupełnie inaczej.
✅ Intonacja zdań
Akcent brytyjski a amerykański różnią się również intonacją wypowiedzi. Brytyjczycy na ogół mówią na jednym tonie, z tzw. „opadającą tonacją”. Amerykański akcent stawia z kolei na „high rising terminal”, popularnie nazywany „uptalk”.
To styl wypowiedzi, w którym wyższe tony trafiają na koniec zdania. W wielu językach — w tym w języku polskim — uptalk to charakterystyczna intonacja pytań. W amerykańskim języku występuje we wszystkich typach zdań. Obecnie zaczyna kojarzyć się negatywnie, jako znak niepewności rozmówcy.
📌 Dowiedz się, jak radzić sobie z trudnościami w nauce języków.
Akcent brytyjski a amerykański: którego się uczyć?
👉 Rozwój zawodowy
Wybierając akcent do nauki języka angielskiego, warto wziąć pod uwagę rozwój zawodowy. Praca w międzynarodowym środowisku wymaga płynnego posługiwania się angielskim, ale czy ma znaczenie, którą odmianą? Wszystko zależy od tego, jakich partnerów biznesowych się spodziewamy i na jakie rynki nakierowana jest firma.
👉 Osobiste preferencje
Można również zdać się na własne upodobania, jako że akcent brytyjski i amerykański wciąż operują podobną gramatyką i słownictwem. Jeżeli melodyjność jednej odmiany przypada nam bardziej do gustu, nie ma przeciwwskazań do skupienia się na nauce właśnie tego akcentu.
👉 Obie odmiany
Nic nie stoi też na przeszkodzie, aby nauczyć się obu odmian i płynnie posługiwać się zarówno brytyjskim, jak i amerykańskim akcentem. Warto jednak pamiętać, że obie te odmiany występują oddzielnie i nie połączymy ich w jednej wypowiedzi. O ile więc można uczyć się obu, warto doszkolić jedną wybraną odmianę do profesjonalnego środowiska.
📌 Chcesz płynnie mówić po angielsku i dowiedzieć się więcej o kulturze? Wybierz kurs języka angielskiego w Twojej Szkole?


